کشکول ادبی من

می افتد که : زمانه با تو نسازد تو با زمانه بساز . اما چگونه ؟ دفتر دستک خود را برداشته به کنار آب رکن

آباد می رود . بود آیا که در میکده ها بگشایند            گره از کار فرو بسته ما بگشایند

               اگر از بهر دل زاهد خود بین بسنتد        دل قوی دار که ار بهر خدا بگشایند

              به صفای دل رندان صبوحی زدگان        بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند

              نامه تعزیت دختر زر بنویسید                که حریفان همه خون از مژه ها بگشایند

              گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب       تا همه مغبچگان زلف دوتا بگشایند

             در میخانه ببستند خدایا مپسند                 که به جایش در تزویر و ریا بگشایند

             حافظ این خرقه که داری تو ببینی روزی        که چه زنار ز زیرش بجفا بگشایند

اما هنوز غم زمانه سینه اش را مالامال درد کرده است . احساس می کند تنهاست . احساس می کند کسی حرف

او را نمی فهمد . مدام از خود می پرسد چرا سوالهایی که در ذهن من است در ذهن دیگران نیست. چرا مردم از

خودشان نمی پرسند : از کجا آمده ایم ؟ به کجا می رویم ؟ چرا آمده ایم ؟ چرا می رویم؟ و هزاران چراهای

دیگر. . .                       ( مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک )

                                  ( چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم)

می داند که به این دنیای خاکی تعلق ندارد . و می داند که مرغ باغ ملکوت است .و می داند که آدمی در عالم

خاکی نمی آید به دست .

از یک طرف از حاکمان زمان خود دلگیر است . از طرفی دیگر منتظر است که دراویش او را در حلقه ذکر

خود بپذیرند و احساس می کند با پیوستن به این جماعت به آن آرامش دایمی و همیشگی خواهد رسید .

به یاد می آورد که چه شبهایی که ساعتها پشت در خانقاه نشسته و منتظر است به درون حلقه آنان درآید

                                  ( تو برون در چه کردی که درون حلقه آیی )

آیا باید قبل از وارد شدن به درون حلقه چه بکند؟ هر بار می رود جواب رد می شنود چرا؟

می گویند کار دشواریست ولی شمس الدین محمد دشواری در آن نمی بیند. چطور برای دیگران راحت است

برای من دشوار است . چرا؟

( بقیه در پست بعدی)